Op mijn stage mogen de kinderen 's ochtends altijd kort even vertellen wat ze beleefd hebben die middag of avond ervoor.

 

Nu was er een jongen met zijn vinger omhoog die de beurt kreeg:

 

"Juf, ik heb een probleem!"

 

"Ohjeej, wat nu dan?"

 

"Nou, ik heb een probleem, wat ik heb eigenlijk geen probleem!"

 

Best hilarisch :-)

 

x

 

 

Ondertussen ben ik al bijna 2 stage weken verder, heb ik vorige week mijn intro gehad en heb ik gisteren voor het eerst van (8:15 - 17:15 !!!!) les gehad.

 

Veel. Alles komt op me af. Even een chaos in mijn hoofd. Wat heeft prioriteit? Hoe zit het met mijn stage opdrachten? Wat wordt er preciés van mijn verwacht? Wanneer moet ik wáár zijn?

 

Dan is mijn stageschool ook nog eens 3 kwartier fietsen. En fiets ik per dag dus anderhalf uur. Hoewel, dat is vooral op de terugweg wel lekker. Even mijn hoofd leeg maken.

 

Maar dat maakt het wel dat ik meestal pas rond kwart over 5 thuis ben. En dat ik dan gelijk maar eten kook, ga eten. Dingen doen in het huishouden of voor school, en met een béétje mazzel nog even iets voor mezelf.

 

Dat is wennen! Heel erg wennen.

Waar haal ik vrije tijd vandaan, even een momentje voor mezelf? En waar haal ik tijd voor mijn (zieke) vriendin vandaan? Ik wil haar dolgraag helpen, even eten voor d'r koken, even de afwas doen die zij even niet meer kan doen. Even de was aan kant of stofzuigen. Zodat zij lekker kan blijven liggen.

Maar waar haal ik die tijd vandaan als ik daar al voor mezelf bijna niet aan toe kom?

En waar haal ik überhaupt nog de tijd voor anderen vandaan?

 

Ik weet het niet.

Ik ga nu maar gewoon dom door, ma - stage, di- stage, wo - school, do - stage, vr - school.

 

Wellicht komt er vanzelf een ritme in zodat alles wat makkelijker/ sneller gaat.

 

x

Oké, stom hoe dat werkt (Of ja, eigenlijk heel blij mee!), gisteren echt álles gesorteerd. Er zijn heel wat vuilniszakken spullen weg gegaan en wat we meenemen in dozen.

En nu is er toch een energie en ruimte in mijn hoofd! :-)

 

M'n ma kwam ook helpen en heeft alvast een kast meegenomen.

 

Gaatjes die over gebleven zijn van schilderijtjes dicht gedaan, álles schoongemaakt. Woei!

 

Zal echt nog meer rust geven als alles achter de rug is. Nu nog een maandje heen-en-weer en dan wonen we samen! Kijk er echt naar uit.

 

Oef, en ik kreeg van mijn vriend een blender op mijn verjaardag. Dat is me toch een fijn ding! Vandaag wat sinaasappelsap en bananen er in gedaan. Goddelijk!

En nog goed ook, want ik eet eigenlijk nooit fruit.

 

Liefs

Hah, vandaag 2e hands het 1000 dingen doen in Nederland, boekje gekocht! :-)

Ben benieuwd welke plekken en dingen er in staan. Denk dat ik/we er veel van gebruik van maken want er staan allemaal niet toeristische dingen in, als het goed is.

 

Ik ontvang 't boekje tussen 1 en 8 dagen. Woeeei! Ben écht benieuwd!

 

x

Hah, weetje, had even gebeld met iemand, die me op een ideetje bracht.

Ik kan niet in m'n eentje alles schoonmaken en opruimen en inpakken. Zodoende heb ik gevraagd aan een aantal mensen of ze mee willen helpen.

Dus heb ik aankomende zaterdag omgetoverd in de grote schoonmaak-verhuis-samenwoon-dag! Er is al 1 die komt helpen :-)

Gek genoeg geeft me dat energie, ruimte, om voor nu even minder moe te zijn. Minder na te denken. Het is teveel om alleen te doen. Helemaal als ik dalijk mijn intro week en eerste stage dagen heb. Dat is al genoeg.

 

Dus!

 

En weet je, ik heb voor het eerst weer echt zin om mijn studie af te ronden, nieuwe school, nieuwe mensen, schone lei. Nog één jaartje.

1 september is mijn eerste stage dag -> Feest op het schoolplein en er worden dan 'kalenders' uitgedeeld, zodat je weet wat je de rest van 't jaar te doen staat. Leuk, leuk!

 

De week er op begin ik officieel met mijn stage en is op school mijn introweek!

 

Ik vind het heel spannend, en tegelijk heb ik er veel zin in!

 

Liefs,

 

+ een muzikale aanrader: Will and the people

Ja, ik ben echt doodmoe. Voor Lowlands wist ik al niet of ik het allemaal wel ging trekken, en zo niet, dat ik dan wel extra (lang) in het gras ging liggen.

Nu had ik daar de eerste nacht 10 uren geslapen (dat zegt wat, ik word van iets kleins gelijk al wakker.) Ik had het echt nodig dus.

En hoe ik het presteerde weet ik niet: Ik wilde dolgraag Elbow zien, had geen energie om te staan, dus lagen mijn vriend en ik op de heuvel bij de Alpha. Gelijk toen ik het gras aanraakte was ik in diepe slaap.

Te jammer omdat ik nu Elbow wederom niet heb gezien (op Pinkpop ook gemist) maar ik ben echt zó moe!

 

Vannacht geen oog dicht gedaan. Mijn vriend vroeg vanochtend waarom ik hem dan niet wakker had gemaakt? Dan konden we samen wakker liggen. (Lief!)

Ik vond het gewoon een beetje spannend, vanochtend kwam iemand langs van de woningbouw terwijl mijn vriend aan 't werk is.

Het is zo spannend, het samenwonen. En het is nu zó echt.

En ik heb zelf het gevoel dat ik hierin keihard faal. Ik wil hem zo goed en zo kwaad als ik kan helpen, maar elke ruimte die ik schoonmaak is binnen no time weer een bende. Er moeten dingen gedaan worden die ik dolgraag wil doen, maar die buiten mijn marche liggen.

De wc krijg ik niet schoongepoetst, de gaten die achtergebleven zijn van schilderijtjes wil ik dolgraag kitten. Maar voor de dichtsbijzijnde bouwmarkt moet ik een heel eind lopen (we hebben geen fiets hier).

 

En nou, die man van de woningbouw was gewoon vet onaardig.

En ik ben zo moe dat ik het allemaal niet meer kan handelen.

 

En er zijn allemaal mensen die wat van me verwachten. Ik had gehoopt dat ik juist bij mijn vriend thuis mijn rust kon vinden.

Zaterdag nog een verjaardag van neefje. Ik heb echt alle verjaardagen in mijn fam al afgezegd, dat deed ik anders nooit en het voelt zo naar. Maar ik weet echt niet meer waar ik de tijd en energie vandaan moet halen.

 

Ik wil gewoon mensen niet teleurstellen, maar wat ik heb ik er aan dat ik al kapot ben, voordat mijn studie (1 sept) weer begint?

 

Liefs,

Zo, wat een opluchting. Met iemand kunnen praten die dezelfde ervaring had. Zowel in het verleden, als nu de reactie van naasten, erop.

 

Ben weer helemaal de oude.

 

Tot het inzicht gekomen dat mijn vriend niet boos op míj was, maar boos op de situatie. Boos dat dit mij overkomen is, boos dat een man (of vrouw) in staat is om dit te doen en die boosheid dan op mij uitten.

Zelf is hij een lief sociaal beest en word (natuurlijk!!) ontzettend kwaad op zo'n man. Zo had ik dit nog niet bekeken.

 

En ja, we staan heel close naast elkaar, dus (natuurlijk!!) raakt dit hem ook. Al met al alleen maar een compliment dus, dat hij boos werd. Een teken dat hij van me houd en dat we erg close naast elkaar staan.

 

Ik kan weer verder, met een big smile :-)

Ben wel zó blij dat dit uit de lucht is.

 

 En weetje waar ik ook blij van word? Vanavond komt mijn vriend met een kast(je) en ál zijn cd's. Gek idee dat al zijn cd's dadelijk hier staan. Zijn gewoon zijn 'juweeltjes'.

 

Het wordt allemaal heel echt. En een fijne manier zo. Beetje bij beetje komt zijn inboedel hier, en beetje bij beetje wordt zijn huis leger. Kunnen we er beide rustig aan wennen.

Uiterlijk in Oktober (wat anders altijd zo bekend stond om verdriet), komt hij hier wonen. Ik kijk er naar uit!

 

Liefs,

Goed, hier ben ik weer, niet wetend waar ik moet beginnen.

Mijn leven is compleet op de rit, na 10 jaar in het hulpverleningscircuit gezeten te hebben voel ik me nu 'genezen' en heb ik geen hulp meer. Wel volg ik nog de Vers-training. Puur om daar niet prompt mee te stoppen en dat goed af te ronden.

 

Iedereen ziet een vrolijke, zelfstandige, onafhankelijke meid/vriendien van/dochter/nicht(je)/vriendin. Ik bedoel: nog 1 jaar studeren, eigen huisje (en onderhoud dat goed incl de tuin), rijbewijs (en rij overal heen: Ook Italië), vriend en vriendinnen om zich heen.

 

Er zijn weinig mensen waar ik in het hier en nu mee omgaan, die weten (en vooral ook snappen) wat er in 't verleden gebeurd is. Die mensen zijn op één hand makkelijk te tellen. Mijn (kliniek)vriendinnetje weet er iets van, en zijn snapt het goed! En mijn vriend weet er de helft van, en die snapt het over 't algemeen niet.

 

Kun jij er (als lezer) er dan bij dat ik me af en toe best wel alleen voel?

 

Neem nou afgelopen weekend. Mijn vriend gaf mij gewoon een simpel kusje. In mijn hoofd speelde de hele scene in mijn hoofd van toen ik sexueel misbruikt werd. Dat is de 2e x in onze relatie dat dit gebeurde en dat ik daarvan in paniek raakte.

Mijn vriend snapte dit niet en werd boos.

Ik voelde me wederom enorm gestraft. Al snap ik wel dat hij op dat moment niet in mijn hoofd kan kijken, toch voelt het zo.

 

Hierin voel ik me zo verdrietig, alleen, machteloos.

Wie snapt dit? En wie snapt mijn reactie? Er was immers niemand bij? Alleen ik en de dader. Wie snapt überhaupt dat dit tig jaar later door mijn hoofd speelt? En juist in mijn hoofd komt als mijn vriend mij een kus geeft?

Ik voel me 1000% veilig bij hem, ik vertrouw hem volledig. Dus, wie snapt dit?

 

Mijn vriend en ik niet. En dat maakt dat ik me erg verdrietig en eenzaam voel.

 

Tot zover...

 

Liefs,

 

 

PS: Gewoon even een 'paar-dagen-durend-dipje' hoor. Het gaat nog steeds goed, ik ga er goed mee om, maar het neemt het gevoel niet weg. Ik ben gewoon even verdrietig.

Ik bedoel, vrijdag vier ik mijn verjaardag met mensen die me naast staan. Een paar dagen later is Lowlands. Daarna is mijn eerste stage dag al. En momenteel ben ik vriendjes inboedel aan 't inpakken omdat we binnenkort gaan samenwonen. Zo slecht is het dus allemaal niet :-) Even ter indicatie dat ik echt niet terug bij af ben.

 :-)

 

 

 

 

Elke keer als ik hier dan weer schrijf, stel ik mezelf voor om minimaal 1x per week hier te schrijven, dat lukt 2 a 3 weken en daarna 'vergeet' ik dat snel weer. Ik heb het gewoon niet meer nodig. Maar toch wil ik dit puntje houden, en zal ik er af en toe schrijven (echt héél af en toe).  

 

Ondertussen heb ik heel wat knopen doorgehakt.

- Gestopt met de studie, die ik in september weer oppak

- Ik heb een eigen huisje, en na veel klussen woon ik daar binnen nu en een maand

- Ik ben afgelopen dinsdag geslaagd voor mijn rijbewijs

- Ik ben heftig verliefd en dat is wederzijds! We hebben iets meer dan een half jaar een relatie.

- Ik doe nu vrijwilligerswerk: Ik heb een buddie en ik doe vrijwilligerswerk bij de schouwburg.

- Ik ga naar Lowlands met vriendje, en als we kaarten kunnen fixen voor Pinkpop, ook naar Pinkpop.

 

Vanaf 1 januari 2010 gestopt met het slikken van medicijnen. Ik vind het een walgelijk idee dat 'het pilletje' de onrust oplost. Dat wil niet zeggen dat ik het nu nooit moeilijk heb, die periodes zijn er ook, maar ik wil het zelf oplossen, en dat geeft tegelijk weer een goed gevoel.

Het is al meer dan anderhalf jaar geleden dat ik mezelf over gedoseerd heb en dat ik geautomutileerd heb.Om dat af te sluiten heb ik een aantal weken geleden meegedaan aan een documentaire over zelfbeschadiging.

 

Het gaat allemaal veel stabieler. En dat is meer dan fijn!

Liefs